Mama zijn

Zijn het al die tandjes en kiezen die tegelijk door komen prikken? Is het zo’n naar sprongetje? Ben je gewoon even heel erg gefrustreerd?

Toen ik in verwachting was maakten we wel eens grapjes dat ons kind vast heel driftig zou worden. Guido en ik hebben geen van tweeën heel veel geduld.. we zijn snelle beslissers, soms op het impulsieve af. We houden ervan als dingen gewoon even hup lukken en zijn ontzettend gefrustreerd als iets niet lukt.
Connor is nu 15 maanden en zijn innerlijke driftkikkertje laat zich steeds vaker zien. En hoewel ik er begrip voor heb, ik weet tenslotte hoe het voelt, vind ik het ook best lastig.
Ik ben absoluut voorstander van duidelijk grenzen stellen maar ben ook een softie. Het liefst heb ik het heel de dag gezellig met mijn kind. Zijn er überhaupt moeders die het leuk vinden om heel de dag politie-agentje te spelen thuis? (want thuis doe ik dat dus liever niet 😉)

 

 

Maar wanneer moet je hem even laten uitrazen? En wanneer gaat z’n driftbui te ver? Kun je zo’n bui wel een halt toeroepen?
En HOE DAN??

Nooit eerder was ik echt onzeker over het moederschap. Ik vond het zo leuk en fijn en ondanks het fysiek zware deel voelde ik me verder een natural. Het voelt een beetje als falen om nu al met de handen in het haar te zitten, meneer is net een jaar…
En het is niet continu hoor, hij is ook gewoon nog steeds lieve Connor en ik vind het ‘t meerendeel van de tijd nog steeds allemaal leuk en mooi en fijn.

Maar soms, na een lange dag met veel (krokodillen)tranen, strijd aan de eettafel en veel te veel ‘nee, Connor’ dan trek ik het even slecht. Want dat is ook precies de avond dat het hem niet lukt om lekker te gaan slapen. Dat hij huilt en huilt en huilt, zoals hij anders nooit doet.

Vanavond was ik zo moe, ik heb getroost en gekust en geknuffeld. Naast hem gezeten en over zijn bolletje geaaid maar hij bleef overstuur. Het liep tegen achten en ik had nog niet gegeten, moest nog ontzettend veel opruimen in huis en het lukte mij niet om hem te helpen.

Uiteindelijk ben ik naar beneden gegaan en heb ik hem, totaal tegen mijn gevoel in, laten huilen. Ik heb de afzuigkap aangezet en eten voor mezelf gemaakt. Toen ik de afzuigkap uitzette was het goddank stil. Hij sliep.
En ik voelde me zo ellendig dat ik bijna geen hap door mijn keel kreeg. Mijn lieve kleine jongen heeft zichzelf in slaap gehuild, wat voelde ik me een rotmens!

Niet veel later ging ik zelf ook naar boven en ik kon het niet laten om even zijn kamer in te sluipen. Even te luisteren naar zijn rustige ademhaling. Zijn weggeschopte dekentje over hem heen te leggen. Zachtjes te fluisteren dat ik heel veel van hem hou en dat ik nu snel ga slapen, zodat ik morgen weer energie heb voor honderdduizend kusjes…

Liefs,

Sarina

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.